Inmiddels begonnen met IVF.

Spuit alweer voor de vierde dag hormonen ( gonal-F). Heb ook al een uitgangsecho gehad. Dit is allemaal bekend voor mij. Het enige wat straks nieuw is, is de punctie ( heel pijnlijk naar het schijnt) en de terugplaatsing.

Het voordeel van dit traject nu is, is dat ik geen deceptapeptyl heb hoeven te spuiten, maar direct hormonen.

12 mei 2007

Kunnen regelen dat ik eerder naar het intakegesprek mag. Ben daar behoorlijk nerveus voor. Het is behoorlijk wat. Eerst moet je je hypofyse uitschakelen door decaptacyptyl te spuiten, daarna komen de hormonen. Als het allemaal maar gaat groeien!! Als het eicelletje en zaadcelletje niet willen dan is het gauw einde oefening.

9 mei 2007

De voorlichting over IVF gehad. Hier bijna 2 maanden naar uitgekeken. Op zich wel nuttig, maar persoonlijke vragen stel je niet in zo’n grote zaal. Kortweg kwam het erop neer dat er onderzoeken lopen waar je als patient aan kan deelnemen en dat de werkdruk voor de artsen wordt gespreid als ze patiënten  niet allemaal in 1 tegelijk behandelen. D.w.z. dat je best nog wel eens moet wachten voordat je aan de beurt bent. Morgen kan ik bellen om te vragen of er nog een plaatje vrij is gekomen eerder dan mijn geplande datum. Hopen dus!!

Vandaag Robbie op bezoek gehad. Hem verteld over het IVF-traject en dat dit dus het allerlaatste is wat je kan doen. Ook dat hierbij duidelijk is hoe of wat voor kwaliteit je eicellen dan hebben.

We hadden elkaar zo'n 3 jaar niet meer gezien. We hadden dus veel om bij te kletsen.  Wel hoorde ik mijzelf in bijna alles zeggen: het is zo jammer dat zwanger worden niet lukt. En wel vanwege de volgende punten.

Als ik kinderen zou hebben, dan zou ik naar een andere werkgever zijn gegaan.

Mijn jeugd is zo roerig geweest, ik zou het graag " anders" willen doen.

Meteen zegt een stemmetje mij: " een werkgever weet dat vrouwen zwanger worden, dus je kan gewoon overstappen".

Daarna zegt het stemmetje in mij:  Dus het was niet goed zoals je ouders het hebben gedaan, wacht maar -als je de kans krijgt teminste- of jij het zoveel beter gaat doen. Dat weten we pas later"

Al met al bleef hij zo'n 3 uur. Ik merkte dat ik later vlakker werd, ik had het over andere onderwerpen dan vroeger. Nee, de hotte meid ben ik niet meer!

29 april

Manlief heeft donderdag naar het secretariaat gebeld om te vragen of we eerder konden naar het intake-gesprek. We kregen van de medewerkster te horen dat je na aanmelding van de arts voor  het intake-gesprek in aanmerking kwam. Pas als het urgent was, mocht je eerder. Aangezien de arts dat niet heeft gedaan, blijft de afspraak ongewijzigd. Man-lief vertelt het me en ik besef dat ik zelf actie moet ondernemen. Ik weet dat de aanmelding later was, omdat het secretariaat niet wilde dat ik “mijzelf” zou aanmelden.

Heb vrijdag 2 keer gebeld naar het IVF-secretariaat en kreeg steeds een chagerijnige mevrouw. Heb 2 keer opgehangen. Probeer het morgen weer als die aardige mevrouw er is. Zal haar uitleggen dat e.e.a. een miscommunicatie is omdat ik al een tijd geleden van de arts toestemming had om mijzelf aan te melden voor IVF. Wij waren er namelijk nog niet uit of ik nog een keer IUI zou doen of meteen IVF.

25 april

Wat een domper! De voorlichtingsavond IVF is begin mei en ons intake-gesprek is een maand later. Ik had aangegeven bij het IVF secretariaat dat ik na de informatieavond 6 dagen weg zou zijn ( mag wel he, als je 2 jaar niet op vakantie bent geweest). De informatieavond valt in de “meivakantie”. Manlief en ik zouden al eerder wegkunnen, maar vanwege de info avond hebben we de vakantie een dag later verplaatst. Baal hier weer zo van. Moet alles dan tegen zitten? Is het dan al niet rot genoeg dat we hier überhaupt mee bezig zijn. Ik weet het, je kan alles  verwachten in het leven, dit is niets. Moet me er niet druk over maken, want morgen kan ik het IVF-secretariaat bellen en op mijn allerliefst vragen of het toch niet eerder kan…

Soms lijkt het alsof ik in een foute droom zit. Je zit erin, maar het is niet echt. Ik snap het nog steeds niet, dat ik hoe ik het ook wend of keer, op dit moment onvruchtbaar ben. Oke. Onbegrepen infertiliteit ( d.w.z dat er een klein kansje is om toch zwanger te worden….) Toen ik net ging werken ( 22 jaar was ik), keek ik alles af van de moeders bij mij op school. Ik dacht zo ga ik het ook doen of niet doen. Ik was me dus eigenlijk heel lang mentaal aan het voorbereiden op het moederschap. Nu blijkt/zal gaan blijken dat ik dus echt in een droomsituatie heb geleefd. “Straks als ik kinderen heb”. Hoe dan verder? Geen foto in mijn portemonnee met kids. Tuurlijk moet het allemaal niet veridealiseren: je kan ook rot-kinderen krijgen of zoals de gyn zei met allerlei afwijkingen etc. Willen we dat? Nee. Volgende week krijg ik bericht van de IVF-afdeling met een uitnodiging en een datum voor een afspraak voor een intake.